Ze zouden vanavond naar huis vliegen, maar ze hebben vertraging. Heb je alles gehad, komt er nog een IJslandse aswolk langs. Afwachten dus wanneer ze terug kunnen vliegen.

Nou, wachten hebben ze wel geleerd intussen….

Wij zijn : Henkie, Niels, Dennis (Deniz), Barry, Rowin, Danny, Fred en Sue (de ouders van Rowin), 3 meiden waarvan de namen mij niet te binnen willen schieten (zij komen in ieder geval uit Limburg en dat kan je horen ook, de jongens krijgen taalles), Kristel in ieder geval, Riny van het Buffelteam, en de schrijver van deze lektuur.

Het was een prachtige plek, onze eigen foto’s komen nog. Een autotocht van een dag met al het gevaar vandien – zij rijden nogal bijzonder in Afrika – via Banjul en Ziguinchor, naar Cap Skirring en dan naar de Cap. Volgens mij kan je via Parijs er makkelijker komen, gewoon met een vliegtuig. Er zit een Club Med in Cap Skirring waar wij zelfs geen colaatje mochten drinken.

Wij verbleven gewoon in iets wat wij konden betalen: een 2 persoonskamer voor 8 euro, maar dan alleen, een luxe was 20 euro.

Palmen langs de kust, mooie stranden, aardig weer en goede eetgelegenheden met koude witte wijn en heerlijke visgerechten. Dit leek bijna op vakantie, maar gelukkig op de terugweg was er weer eens een agent die moeilijk deed, kostte 10 euro. Deze Senegalese eikel vond dat er een stempel te weinig op een van de 3 duizend formulieren die je bij moet hebben stond. Na een 15 minuten over en weer ouwehoeren in 3 talen, zei hij wat het ging kosten, wij kwamen in ieder geval voor de helft weg, hij vroeg iets van 20 euro. Kortom, er is altijd wel wat te melden.

Je begrijpt dat het aan de Casamance kust goed toeven is, waar wij waren ben je bijna in Guinee. Dat is nog een kleine 10 km naar de grens, maar wij hadden geen zin in weer een paar uur gezeik van mannen met en/of zonder petten dan wel een te groot ego. Dat is toch wel een klein probleem met de uniformen hier, de een wil omgekocht worden en ander niet, dat staat alleen nog niet op zijn pet, misschien een idee voor de toekomst.

De afsluiting op de school in Ziguinchor was leuk met Henk en Niels. Een roerende toespraak van de directeur, wij waren tot tranen toe geroerd.

Ik wil nog 1 keer vermelden dat onze Zadkine mannen zich keurig hebben gehouden in de Afrikaanse omstandigheden, de laatste 9 jongens maken er nog een leuke week van. Maandag avond hebben wij met zijn allen een strandbarbecue, wij zijn benieuwd. Maandagochtend ga ik nog nog naar Banjul om wat bijzondere muziek te kopen en zo vermaken wij ons de laatste week van de 10 weken stage en reis in Afrika.

Ik heb met veel plezier deze reis gemaakt en kan iedereen die de mogelijkheid ooit krijgt het van harte aan bevelen. Het bier is goed, het eten ook, en met een beetje mazzel schijnt de zon gewoon 8 weken lang iedere dag.

Dit zal wel het laatste bericht uit Afrika zijn, het volgende afsluitende doe ik vanuit Rotterdam Zuid, met een koud biertje uit het oosten van ons land, als ik hard na denk heet dat Grolsch, en geen Gazelle of Flag, danwel Julbrew.

Ik heb met veel plezier de verslagen gemaakt, en met een beetje mazzel kom ik hier nog eens.

Vanuit een zonnig Gambia, tot in Nederland.

Aart-Jan Breve.

Volgende week wordt er wel uitgezonden. En de dag daarna zijn ze allemaal weer thuis

Nu was de reden om terug te gaan ook niet echt leuk, het verwerken zal na Afrika wel verder gaan. Voor de weblezers: mijn vader is 2 weken geleden overleden op 94 jarige leeftijd, wat een mooie leeftijd is, dus moest ik terug naar Nederland. En dat was raar en viel niet mee. Mijn vrouw Veerle was op dat moment ook in Gambia en dat was wel weer prettig, we konden het er samen over hebben. De ANWB alarmcentrale heeft mooi werk verricht en heel snel 2 tickets geregeld, binnen 4 uur was dat gebeurd. Mag ook wel eens gezegd worden!

Nu de mannen en projecten:
De mannen houden zich nog steeds goed, weinig heimwee en andere zaken, alleen Daan gaat eerder terug. Die is ook ziek geweest, hij heeft zelfs even in het ziekenhuis gelegen. Het was een voedsel vergiftiging. Had bij een leraar thuis gegeten!

Voor de rest sta ik versteld van de studenten dat zij bij deze temperatuur en in den vreemde toch elke dag weer aan de slag gaan. Of het nu in Senegal is of in Gambia, ze doen het toch maar.

En ze doen goede dingen. In de buurt van Banjul zijn 4 studenten bezig met het inrichten van een praktijklokaal. Met een brug van Zadkine, die ik in december nog uit elkaar heb gehaald met mijn collega’s Brian en Bas. Was nog tijdens de kerstlunch, hebben toen niet veel gegeten, maar ik mocht hem dus ook weer opbouwen met de heren in Gambia. Toch bijzonder, de 4 hebben ook de muren geverfd, een gereedschapsbord gemaakt en een Nissan Patrol klaar gestoomd. Dat houdt in: het carrosserie is van het chassis gehaald en dat is een heel gesleutel met dit weer. De afrikaanse studenten helpen hier uiteraard bij mee.

Nog een kleine 2 weken en dan moet alles af zijn, het restant auto moet dan weer kunnen rijden, dat is de bedoeling. En het bord boven de ingang moet nog gemaakt worden. Foto’s met Zadkine vlaggen en jongens komen nog.

Het transport team (Stofwolk) is een beetje van slag. Er is ook veel gezeur elke keer met de politie over de auto of weer wat anders. Dit moet volgend jaar beter! Bas en Gerard gaan nu een ander project doen, iets met de scouting, wij gaan daar nog kijken en meehelpen.

Wie nu transploft gaan doen? Ik denk Jan Huizinga zelf en misschien wel Rini en ondergetekende.

Vannacht is er een medeafrikagangster beroofd van een tas met spullen, maar door snel ingrijpen is haast alles weer terug, niet leuk, maar kan ook voorkomen.

Wat ik nog niet had gemaild, was dat toen wij in Senegal waren, wij een compound van de ondergang hebben gered. Het was begonnen om ratten uit te roken, maar liep wat uit de hand en bijna was het halve dorp, Abene, afgebrand. Dankzij 10 goforafrikaners en echte afrikaners is dat gelukkig niet gebeurd. Was best wel spannend, dat geluid van brandende bomen, dat gaat als een raket, wil ik niet meer meemaken, en dat bij 40 graden. Zoiets in Nederland is gewoon lekker warm, daar was het de hel. Misschien wat overdreven, maar dat boeit niet.

Vandaag, 2 april, gaan mijn collega Armand, student Daan en prive jongen Maurice terug naar Nederland, wij volgen over 2 weken.

Groeten vanuit een zonnig Afrika,
Aartjan en z’n resterende mannen.

Kijk vooral ook even naar de verslagen en foto’s van de 3 Musketeers en Team Stofwolk.